Terugblik op mijn camino.
Terugblik op mijn camino
Ik kon wel 20 redenen bedenken waarom ik het voorstel van mijn vriend Steffen,om met hem mee te gaan op de fiets naar Santiago de Compostela, af zou moeten slaan……………. Uiteindelijk had ik maar een reden nodig om ja tegen hem te zeggen; ik wilde het graag. Een jaar lang is de camino vrijwel dagelijks in mijn gedachten geweest. Ik vond het heerlijk om aan anderen te vertellen wat ik ging doen, trots ook wel. Door met anderen mijn enthousiasme en mijn verwachtingen te delen werd me ook duidelijk hoe anderen met mij meeleefden. Met name Jannie, mijn vrouw, heeft me erg gestimuleerd en met me meegeleefd. Ik besef heel goed dat anderen, die mij “mijn weg” hebben gegund (collega’s , mijn vrouw) daarvoor een “prijs” hebben moeten betalen. Ik dank ze ervoor dat ze mij die prijs waard vonden.
Heel vaak heb ik het afgelopen jaar gehoord van mensen die de weg naar Santiago ook graag zouden gaan, maar allerlei redenen hadden om dat(nog) niet te doen. Een van de dingen waar ik het meest blij mee ben is het simpele feit dat ik mijn hart gevolgd heb.
In het jaar voorafgaand aan onze tocht heb ik met Steffen en anderen gesproken over de redenen die ik had met deze tocht. Het werd mij duidelijk dat er eigenlijk een drietal redenen zijn waarom mensen de camino gaan. Voor mij stond het sportieve, avontuurlijke element voorop. Niet zo zeer om zo snel mogelijk naar Santiago te fietsen, maar wel het op eigen kracht te doen. Houdt mijn lichaam het, kan ik het ook aan als alles tegen zit en lukt het om elke dag een slaapplaats te vinden. Religieuze of spiritulele redenen had ik eigenlijk niet alhoewel ik wel openstond voor wat er op dat gebied op mijn pad zou komen. Ik wilde mij er niet voor afsluiten maar was er evenmin naar op zoek.
Nu ik terugkijk kan ik zeggen dat ik niets religieus heb overgehouden aan deze tocht. Ik heb prachtige kerken en kloosters gezien, mensen gezien en ontmoet die uit diep religieuze gevoelens de camino fietsen of liepen, maar dat is niets van mij, daar voelde ik mij buitenstaander/toeschouwer bij.
En spiritueel dan. Mijn eerste gedachte was. “dat ook niet”, maar mischien toch. Ik heb veel mensen ontmoet die belangeloos hun hulp aanboden aan voor hen onbekende pelgrims, ze wezen ons de weg, hielpen ons op weg door voor ons uit te rijden, gaven ons te eten of boden ons onderdak. Ik heb ook onderweg mensen ontmoet met wie ik heel plezierige gesprekken had, soms heel persoonlijk ook en zoals met Ted soms enige tijd zelfs lief en leed heb gedeeld. Ik heb dat heel bijzonder gevonden en ik heb me met hen heel verbonden gevoeld omdat we “dezelfde weg”gingen. Is dat spiritualiteit? Voor mij wel.
En niet in de laatste plaats is mijn vriendschap met Steffen verdiept. Ik heb ervan genoten samen met hem op weg te zijn. We hebben de tocht samen gemaakt en konden daarnaast open staan voor anderen. Onze verschillen waren een bron voor aardige gesprekken maar het respect voor elkaar is steeds gebleven.
De camino is een ervaring die ik mijn leven lang zal meenemen. Het zal een blijvend ijkpunt zijn.
Epiloog, een week na het vertrek uit Santiago
Epiloog, een week na het vertrek uit Santiago.
In de nacht van 11 op 12 februari 2006 startte voor mij om 02.25 uur de Camino (= de weg).
Op dat moment nam ik voor mijzelf het besluit de weg te gaan.
Tot 27 april 2007 volgde stap voor stap de uitwerking van dat besluit om vervolgens op die dag om 07.45 uur daadwerkelijk vanuit de Hagenstraat in Haarlem met mijn vriend Wim te kunnen vertrekken.
Vanaf die 12e februari 2006 tot op heden heb ik ervaren wat een positieve energie er is uitgegaan van dit besluit. Mensen van heel dichtbij tot recent nog ver in Spanje bleken het me erg te gunnen en leven mee, onder andere omdat het spirituele, het sportieve, het culturele en/of het religieuze aspect van de tocht ze aanspreekt.
Genoemde elementen waren voor mij – eerlijk gezegd, op het sportieve na – allemaal redenen de weg te willen gaan. Van tevoren was de aanleiding en de verwachting die ik had, voor mij niet zo helder uitgekristalliseerd. Maar ik kan zeggen dat het in hoge mate gebracht heeft wat ik er uiteindelijk vaag van hoopte te ervaren. Het sportieve element is ook iets waarvan ik nu kan zeggen een beetje trots te zijn dat ik het heb gepresteerd.
Ik wilde tijdens de weg helemaal loskomen en een bepaalde innerlijke rust vinden.
De Camino stelt je in staat tijdelijk met heel wat minder zekerheden te leven.
Het enige waar we ons ’s morgens op concentreerde lag steeds dichtbij: hoe komen we die heuvel of berg over en hoe komen we dichter bij het volgende doel (en wat zal dat doel blijken te zijn)? Verder was het vooral zorg om het lijf, de fiets, hoe je aan eten en drinken zou komen en waar je een slaapplaats zou vinden.
Ik wilde wat me lief was loslaten en los komen van alles wat me structuur en dus houvast in het leven geeft. Dat is allemaal goed gelukt en nu ik terug ben bezie ik de mensen die tot mijn kring behoren (en die daarbuiten) met nog meer liefde en dankbaarheid.
Ik voelde, de weg afleggende, steeds meer solidariteit met die stroom van mensen uit 12 landen (er zijn er meer, maar 12 nationaliteiten hebben we ontmoet) en onderdeel van een groter geheel: mensen die allemaal op weg zijn of in het verleden zijn gegaan. En dat al vanaf de 10e eeuw!
Ik voelde verbondenheid met hun motieven, net als de vele mensen langs de weg die dat ook kennelijk ervaren, getuige alle warmte, belangstelling, belangeloze en liefdevolle vriendelijkheid etc.
De camino heeft mijn vertrouwen in het goede in de mens vergroot, heeft mijn gevoel van verbondenheid doen toenemen en heeft me in staat gesteld meer “in het nu te leven”.
Op het plein voor de kathedraal van Santiago heb ik lang staan kijken en genieten van alle aankomers, van de ontlading die zich daar bij allen voltrok na vele weken fietsen of soms maanden lopen.
Een heel blij en intens tevreden gevoel maakte zich de laatste dagen in Santiago van mij meester. Iets waarvan ik hoop dat ik het vast zal houden.
Jos (een medepelgrim die ik enkele dagen heb mogen ontmoeten) verwoordde het op het plein voor de kerk mooi kort en krachtig: “ wat een tocht en zo dankbaar dat het mocht”!
De weg heeft me ook bepaald tot wat ik kan…….. en tot slot heeft de Camino ook een al 42 jaar durende vriendschap met Wim bezegeld voor het leven.
Het denken wordt vreselijk overschat en het wonder steeds minder ervaren.
Ik heb onderweg het spirituele, religieuze en mystieke wel ervaren. Niet alles is te vatten in +‘en -‘en!
“Het mooiste en diepste gevoel dat wij kunnen ervaren is de gewaarwording van het mystieke……Het is weten dat wat ondoordringbaar is voor ons, werkelijk bestaat, en dat het zich manifesteert als de hoogste wijsheid en als stralende schoonheid”
Als Albert Einstein dat in 1930 zo verwoordde, wat zou ik er dan aan toe te voegen hebben?
Ik spreek de hoop uit dat de merktekens op “de weg” als tekens mogen blijven in mijn dagelijks leven. De camino eindigde niet op 28 mei in Santiago, de camino loopt door (want de weg dat ben je zelf….)
Steffen
gironummer
Van een aantal mensen heb ik de vraag gekregen het gironummer nog een keer te vermelden. De eerste berichten werden niet meer getoond als er nieuwe berichten bij kwamen.
U kunt een financiële bijdrage overmaken op een speciaal voor dit doel geopende spaarrekening onder banknummer 548278202 Ten name van S. Grit Onder vermelding van sponsorbijdrage aan “Vrienden op weg voor MS”.
WE ZIJN IN SANTIAGO DE COMPOSTELA!!!
2625 km hebben we moeten fietsen om Santiago de Compostela te
bereiken.En nu op 28 mei zijn we er.
(heel) slecht,heel mooi en matig weer verdeelde de 33 dagen, waarvan
twee rustdagen, die we fietsten.
Het materiaal bleef goed.
Behoudens de schijfremmen van de fiets van Steffen en de derailleur van
die van Wim, die onderweg moesten worden bijgesteld en de ketting die bij elkaar zo’n 10 keer bij een van beide fietsen eraf vloog. Op de
eerder beschreven problemen met Steffen`s knie en de plekjes op onze
beide achterwerken na, bleven we fysiek heel gezond.
De voorlaatste reisdag met de minste kilometers en uren, bleek een van
de moeilijkste. Mentaal zaten we er wel een beetje doorheen. Gisteren, reden we de
laatste 55 km met matig weer en toch nog heel veel klimpartijen
uitsteken en waren we binnen drie uur in Santiago. De aankomst was niet
de anticlimax waarover je veel hoort. Het was niet druk- veel pelgrims
zijn nog onderweg- en wij kregen ons postolaat heel snel, door een
werkstudente, uitgereikt .
We hebben de fietsen waarmee we een innige haat-liefde-verhouding
hebben ontwikkeld al afgegeven voor transport. Nu nog twee volle dagen
om deze prachtige monumentale stad met veel culturele- en religieuze
hoogtepunten, die al vanaf de 11e eeuw door pelgrims wordt bezocht,
zelf te gaan ontdekken.
Straks zullen we de pelgrimsmis in de kathedraal bijwonen en ons daarna
tegoed doen aan de coquilles de st. Jaques (recept).
We willen alle mensen die ons
de afgelopen periode via de web-log sms-jes of telefoontjes hebben
gesteund bedanken. De donaties voor de MS stichting lopen goed en als
de toezeggingen worden ingelost gaan we het gestelde doel halen. Het gironummer is inmiddels weer zichtbaar op de weblog
Helaas hebben we door technische problemen weinig foto´s op de web-log kunnen
plaatsen maar zodra deze zijn opgelost zullen we dit nog overvloedig
inhalen. Dus voel je uitgenodigd om ook de volgende weken de web-log te
blijven bezoeken.
Tot slot nog wat feiten op een rij:
2625 km gefietst
31 fietsdagen
Koudste etappe: 20e dag(16/5 door de pyreneeen)
Hoogste temperatuur: 30+ (10/5, 14e dag)
Laagste temperatuur: 3- (6/5,10e dag)
Langste etappe: 146 km (4e dag, 30 april)
Kortste etappe: 32 km (27/5, 31e dag) Hoogste berg; Cruz de Ferro
(1510 mtr., de 29e dag, 25/5)
Langste klim: Col de Cebreiro, 32 km, 30e dag, (26/5) Steilste klim: 15%
Hoogste snelheid; 64 km.per uur.
Laagste snelheid: 6 km. per uur. aantal ontmoette nationaliteiten: 12
aardigste ontmoetingen: teveel om te tellen
emotioneelste dag: 29e dag(25/5) Cruz de Ferro Mooiste verblijf: Chez
Chantalle te Nieuil l´Espoire(8/9 mei)
Meest bizarre onderkomen: 18 stapelbedden op minder dan 100 m2, op
26/5, in een spaanse Albergue.
Adios Amigos
WE ZIJN IN SANTIAGO DE COMPOSTELA!!!
2625 km hebben we moeten fietsen om Santiago de Compostela te
bereiken.En nu op 28 mei zijn we er.
(heel) slecht,heel mooi en matig weer verdeelde de 33 dagen, waarvan
twee rustdagen, die we fietsten.
Het materiaal bleef goed.
Behoudens de schijfremmen van de fiets van Steffen en de derailleur van
die van Wim, die onderweg moesten worden bijgesteld en de ketting die bij elkaar zo’n 10 keer bij een van beide fietsen eraf vloog. Op de
eerder beschreven problemen met Steffen`s knie en de plekjes op onze
beide achterwerken na, bleven we fysiek heel gezond.
De voorlaatste reisdag met de minste kilometers en uren, bleek een van
de moeilijkste. Mentaal zaten we er wel een beetje doorheen. Gisteren, reden we de
laatste 55 km met matig weer en toch nog heel veel klimpartijen
uitsteken en waren we binnen drie uur in Santiago. De aankomst was niet
de anticlimax waarover je veel hoort. Het was niet druk- veel pelgrims
zijn nog onderweg- en wij kregen ons postolaat heel snel, door een
werkstudente, uitgereikt .
We hebben de fietsen waarmee we een innige haat-liefde-verhouding
hebben ontwikkeld al afgegeven voor transport. Nu nog twee volle dagen
om deze prachtige monumentale stad met veel culturele- en religieuze
hoogtepunten, die al vanaf de 11e eeuw door pelgrims wordt bezocht,
zelf te gaan ontdekken.
Straks zullen we de pelgrimsmis in de kathedraal bijwonen en ons daarna
tegoed doen aan de coquilles de st. Jaques (recept).
We willen alle mensen die ons
de afgelopen periode via de web-log sms-jes of telefoontjes hebben
gesteund bedanken. De donaties voor de MS stichting lopen goed en als
de toezeggingen worden ingelost gaan we het gestelde doel halen. Het gironummer is inmiddels weer zichtbaar op de weblog
Helaas hebben we door technische problemen weinig foto´s op de web-log kunnen
plaatsen maar zodra deze zijn opgelost zullen we dit nog overvloedig
inhalen. Dus voel je uitgenodigd om ook de volgende weken de web-log te
blijven bezoeken.
Tot slot nog wat feiten op een rij:
2625 km gefietst
31 fietsdagen
Koudste etappe: 20e dag(16/5 door de pyreneeen)
Hoogste temperatuur: 30+ (10/5, 14e dag)
Laagste temperatuur: 3- (6/5,10e dag)
Langste etappe: 146 km (4e dag, 30 april)
Kortste etappe: 32 km (27/5, 31e dag) Hoogste berg; Cruz de Ferro
(1510 mtr., de 29e dag, 25/5)
Langste klim: Col de Cebreiro, 32 km, 30e dag, (26/5) Steilste klim: 15%
Hoogste snelheid; 64 km.per uur.
Laagste snelheid: 6 km. per uur. aantal ontmoette nationaliteiten: 12
aardigste ontmoetingen: teveel om te tellen
emotioneelste dag: 29e dag(25/5) Cruz de Ferro Mooiste verblijf: Chez
Chantalle te Nieuil l´Espoire(8/9 mei)
Meest bizarre onderkomen: 18 stapelbedden op minder dan 100 m2, op
26/5, in een spaanse Albergue.
Adios Amigos
Update 27e t/m32e dag
De gevreesde Meseta viel erg mee
Duidelijk is dat het voor Spaanse begrippen al lange tijd niet droog is
gebleven.
De graanvelden en de de bermen geven nog veel kleur aan het landschap
De vele kilometers vielen ons niet zwaar omdat we een stevige rugwind
hadden en een milde zon.
Na de Meseta moesten we er echter aan geloven
De hoogste berg deze reis moest nog worden bedwongen en ook de
grootste hoogteverschilen overbrugd.
De eerste etappe moest over een berg van 1500 meter
Enigszins traag kwamen we uit de startblokken, kennelijk uit ontzag
voor deze bult met als hoogtepunt het Cruz de Ferro
Een simpel ijzeren kruis op een boomstam.
In al zijn eenvoud vormt het een indrukwekkend monument op een markant
punt in de route.
Een bemoedigend teken voor de pelgrims dat zij Santiago zullen gaan halen.
Symbolisch legt elke pelgrim hier al eeuwen lang een meegebrachte steen
neer en gooit deze op de grote hoop en legt daarmee een deel van de
last af.
Ook wij onttrokken ons daar niet aan en deelden vervolgens de emoties
van dat moment met elkaar.
Wij boften deze dag met het rustige weer en konden zo ook genieten van
de prachtige natuur in dit gebied. Alsof een leger tuinarchitecten is
uitgerukt om een eindeloze hoeveelheid rotstuin aan te leggen. Het
geheel voorzien van de meest prachtige wolkenluchten.
Heel anders was de dag daarna.We moesten de 800 meter hoogteverschil
overbruggen en net als in de Pyreneeen was het heel koud en slecht weer.
Uren reden we in de wolken en zagen hoegenaamd niets.
Al met al een slopende etappe.
Ook de dag daarna viel het in zwaarte weer flink tegen.
Meerdere malen meer dan 300 meter moeten stijgen maakt dat je van het
afdalen niet meer geniet; je weet immers dat er weer een klim volgt.
In Triascastela moesten we in een warm bad echt weer bijkomen en op
temperatuur raken om de ijskoude afdaling te kunnen vergeten en eenmaal
daar konden we ons koesteren achter een goed glas bier en een mild
zonnetje.
Steffen genoot ook van de warmte van de Pelgrimsmis in de St Jacobskerk
van de parochie van Santiago.
De pastor maakte er een luchtige viering van door met de aanwezige 6
verschillende nationaliteiten de Spaanse teksten over te brengen.
Met gebaren en hulp van de aanwezigen lukte dat behoorlijk en kwam de
essentie over.
De sfeer was er een van liefdevolle vriendelijkheid en verbondenheid
met elkaar door het pelgrim, mens en gelovig zijn, ieder op zijn eigen
manier. Een Duitse pelgrim zong op verzoek 2 voor alle nationaliteiten
bekende liederen en in diverse talen werden 2 bijbelgedeelten
voorgelezen.
Na een ervaringing een Alberge 2 nachten geleden hebben we het verblijf in
deze onderkomens wel een beetje gehad.
Zo´n 36 mensen op minder dan 100 m2 met een klein raampje open is iets
teveel van het eenvoudige.
We slagen er nu ook in voor €10 – 16 per persoon een eenvoudig maar
altijd net en schoon pension te vinden.
Omdat de Spaanse restaurants veelal pas na 20.00 uur een warme maatijd
serveren eten we veelal ¨s middags de plato del dia voor rond de € 10 .
- pp (voor – hoofd en nagerecht en een fles rode wijn) meestal van
goede kwaliteit .
De Spanjaarden gaan we na een eerste slechte ervaring vlak na de grens
steeds meer in ons hart sluiten.
Veel voorbeelden van belangenloze, vergaande vriendelijkheid gaan we
niet meer vergeten.
We hebben nog 50 km te gaan naar Santiago en de laatste loodjes wegen zwaar.
Omdat we 1 dag voorliggen op ons schema zullen we 1 dag de bus heen en
terug nemen naar Finisterre, in de middeleeuwen gezien als het eind van
de wereld.
Daarna vrijdag naar huis verrijkt met vele verhalen en ervaringen die
we de rest van ons leven met ons zullen meenemen.
de vrienden, bijna aan het eind van de weg.
fotoimpressie tot nu toe
Hier de foto’s tot nu toe. We zitten inmiddels 380 km vanaf Santiago.
Het
weer is opgeklaard en we zullen vanaf nu wat
vaker een rustdag inlassen.
Vanaf 16 mei in Spanje
We zijn al vanaf 16 mei in Spanje
De Camino is vanaf St Jean Pied de Port heel anders geworden
Volle refugio´s (aubergues) met soms uitgeputte wandelaars die al twee
maanden of langer onderweg zijn
Op sommige plaatsen de wandel- en fietsroutes elkaar en zie je soms in
1 blikveld 8 of meer`pelgrims wandelen
Het wandelen benadert bij sommigen meer het woord strompelen en als je
ziet hoeveel mensen hun blessures op het overnachtingsadrs aan het
verzorgen zijn moet je wel er voor vrezen of ze Santiago ooit zullen
halen
De natuur is erg veranderd vanaf 30 km voor SJPDP
Prachtig Pyreneeenlandschap beneemt je soms de adem ( of anders de klim
wel naar 1057 meter)
De eerste echte bergetappe viel (achteraf) wel mee; verstand op nul,
blik op oneindig en in eigen tempo omhoop
DE tocht door Frankrijk met vele steilten maakten langzaam maar zeker
dat we nu nergens echt meer tegenop zagen
De klim en afdaling in stromende regen waren erger: het was heftig koud
Daarna het Navarralandschap; werkelijk wonderschoon, gevolgd door de Riojastreek die ook heel mooi is
Na de provindie Burgos zitten we inmiddels in Palencia
Culturele, artistieke en religieuze hoogtepunten waren in Frankrijk de
kathedraal van Chartres, die van Burgos in Spanje en zeker ook het 12e
eeuwse Romaanse kerkje van ermita de Eunate
Een arcade van 35 boogjes omgeeft de achthoekige kapel Het kerkje ademt rust, eenvoud en tegelijk een ongekende zeggingskracht uit
Zittend op een muurtje onder de bogen raak je al snel onder de invloed
van de sfeer.
In gedachten hoor je de sloffende tred van de perlgim in zijn donker cape
De stok van talloze voorgangers tikt tegen de stenen van het eenzame
pad…………
Burgos, waar we onze tweede rustdag hielden, was echt heel indrukwekkend.
Alhoewel het 24 uur regende, plensde en onweerde hebben we van de stad genoten
De kathedraal uit 1221, prachtig gerestaureerd en door de Unesco als
werelderfgoed erkend, domineert het centrum
De vele ruimten met prachtig religieuze schilderwerken, beeld- en
houtsnijwerk kennen hun gelijken niet
BEwonderen kun je hier stilletjes, met gemak, je ogen uitkijken
En dan nu de Palenciastreek
Glooiende heuvels met graanvelden, omrand met prachtige wilde planten
in geel, rood, lila en paars in een schitterende harmonie
DE opmaat naar 200 km Mesceta die heel heet, droog en dodelijk saai
schijnt te zijn
Fysiek gaat het tamelijk goed met ons
Wat goed behandelde nare plekjes op de stuit en twee dagen een ook weer
goed bestreden heftige pijn in de rechter knie van Steffen; waar hebben
we het over!!
Diepzinnige gesprekken over het leven in het algemeen en dat van ons in
het bijzonder, natuurlijk over de aanleiding tot deze reis en de mate
waarin dit aan de toen nog vage verwachtingen voldoet wisselt zich af
met enorme lol om ogenschijnlijk niets.
De aarzeling vooraf ( kunnen we het wel aan?), en hoe plannen we de
dagen en afstanden etc. maken plaats voor de zekerheid dat we het in
planning, inspanning en tijd ruimschoots gaan halen.
De vrienden op weg groeten u allen!!